"ชางกวนซิน สามปีไม่มีบุตร ตามธรรมเนียมตระกูลเยี่ย เจ้าสมควรถูกหย่า แต่ข้าระลึกถึงความรู้จักมักคุ้นของเรา จึงไม่หย่าเจ้า แต่ว่า เฟยเฟยจำต้องมีฐานะเท่าเทียมกับเจ้า"

เยี่ยหมิงลี่ในชุดสีดำ สีหน้าเย็นชา ข้างกายมีหยางเฟยเฟยที่กำลังเอาใจราวกับนกน้อย

หยางเฟยเฟยซบอิงอยู่ในอ้อมอกของเยี่ยหมิงลี่ ร่างเล็กแต่เย้ายวนใจ ทุกกิริยาท่าทางล้วนแฝงความเสน่หา "พี่สาว หม่อมฉันยินดีเป็นภรรยาเสมอกับพี่ หม่อมฉันไม่มีข้อตำหนิใดๆ เลยเจ้าค่ะ"

ชางกวนซินมองพวกเขาด้วยสายตาเย็นชา ใบหน้าไร้ความโกรธเคือง

จะต้องให้หยางเฟยเฟยมาบ่นว่าอะไรด้วยหรือ?

หยางเฟยเฟย นางมีคุณสมบัติพอหรือ?

"หยางเฟยเฟย เจ้าแซ่หยาง ข้าแซ่ชางกวน เราเป็นตระกูลเดียวกันหรือ? บิดาเจ้าเป็นเพียงขุนนางชั้นหก บิดาข้าเป็นแม่ทัพผู้พิทักษ์แผ่นดิน ลองมองตัวเองดูสิ เจ้ามีคุณสมบัติเรียกข้าว่าพี่สาวหรือ?" ชางกวนซินเอ่ยอย่างเยาะเย้ย มองคู่รักตรงหน้าด้วยสายตาเย็นชา

"ชางกวนซิน เรื่องนี้ข้าแจ้งให้เจ้าทราบ ไม่ได้มาปรึกษาเจ้า" เยี่ยหมิงลี่ก้าวออกมา ชี้หน้าชางกวนซินด้วยความโกรธเกรี้ยว

เห็นเยี่ยหมิงลี่ทำท่าเหมือนสุนัขจนตรอก ชางกวนซินรู้สึกหนักอึ้งในอก

ชายหนุ่มคนเดิมที่เคยจับมือนาง พูดอย่างจริงใจว่าชีวิตนี้จะแต่งเพียงนางคนเดียว บัดนี้ทุกอย่างเปลี่ยนไป คำสาบานเหล่านั้นกลายเป็นอากาศธาตุไปแล้ว

ชายหนุ่มคนเดิมที่เคยมองนางด้วยสายตาอ่อนโยน บอกว่าชีวิตนี้จะไม่ทรยศต่อนาง

แล้วตอนนี้เล่า?

ตอนนี้เขามองนางด้วยใบหน้าบิดเบี้ยว ราวกับอยากตบหน้านาง

ทุกอย่างช่างน่าขัน

เพื่อหยางเฟยเฟย เขาคงตบนางได้จริงๆ สินะ

ชางกวนซินหัวเราะขื่นๆ

"ชางกวนซิน เจ้าควรรู้จักที่ต่ำที่สูง เจ้าออกลูกไม่ได้ มีคนสามารถให้กำเนิดทายาทแก่ลูกข้า เจ้ายังไม่รีบขอโทษเฟยเฟยอีก?" ฮองเฮาเฒ่าเดินมาจากที่ไกลอย่างองอาจ

ชางกวนซินหัวเราะเยาะ "ข้าจะขอโทษด้วยเหตุใด?"

ฮองเฮาเฒ่าใบหน้าเต็มไปด้วยริ้วรอย ผมขาวโพลน แม้จะเดินอย่างเชื่องช้า

ชีวิตนาง ให้กำเนิดบุตรสิบคน เสียชีวิตตั้งแต่เยาว์วัยสามคน ออกเรือนสามคน ตายในสนามรบสามคน เหลือเพียงบุตรคนสุดท้องคือเยี่ยหมิงลี่ นางรักใคร่เขาเป็นพิเศษ กลัวว่าบุตรชายคนเดียวที่เหลือจะจากไปเช่นกัน

"ก็เพราะลูกข้าเป็นไท่จื่อ เจ้าเป็นภรรยาเขา เกิดมาก็เพื่อปรนนิบัติลูกข้า" ฮองเฮาเฒ่ามองชางกวนซินอย่างเข้มงวด

ชางกวนซินหัวเราะเยาะ "ข้า ชางกวนซิน เป็นชายาไท่จื่อที่แต่งเข้าตระกูลเยี่ยอย่างถูกต้องตามประเพณี เป็นธิดาคนโตของตระกูลชางกวน ข้าไม่ได้แต่งเข้าตระกูลเยี่ยเพื่อเป็นทาสรับใช้ และข้าชางกวนซินไม่ได้เกิดมาเพื่อปรนนิบัติเยี่ยหมิงลี่"

"ตบปาก!"

เมื่อฮองเฮาเฒ่าออกคำสั่ง ร่างหนึ่งก็พุ่งมาตบชางกวนซินทันที

การตบครั้งนี้ทำให้ชางกวนซินไม่ทันตั้งตัว เลือดไหลออกจากมุมปาก

แต่เมื่อมือที่จะตบครั้งที่สองกำลังจะลงมา ทาสรับใช้กลับถูกชางกวนซินตบกระเด็นไป

"เจ้า... เจ้าเป็นคนหรือผี?" ทุกคนมองชางกวนซินด้วยความตกใจ

พวกเขาไม่รู้จักชางกวนซินดีหรือ? นางไม่มีความสามารถอะไรเลย อ่อนแอไร้พลัง ใครก็รังแกได้ แล้วเมื่อครู่นางสามารถตบทาสรับใช้กระเด็นได้อย่างไร?

"ข้าเป็นคนแน่นอน" ชางกวนซินหัวเราะเยาะ มองทุกคนด้วยสายตาเย็นชา

"พี่สาว อย่าตีหม่อมฉันเลย ทารกในท้องไม่มีความผิด" หยางเฟยเฟยถอยหลังด้วยความหวาดกลัว

"เร็ว! ปกป้องอนุภรรยา!"

เพียงประโยคเดียว บรรดาคนรับใช้ก็ล้อมเยี่ยหมิงลี่และหยางเฟยเฟยไว้ กันชางกวนซินออกไป

ภายในวงล้อม เยี่ยหมิงลี่อุ้มหยางเฟยเฟยอย่างระมัดระวัง "เจ้าไม่เป็นอะไรนะ?"

หยางเฟยเฟยนอนอ่อนแรงในอ้อมกอดของเยี่ยหมิงลี่ "พี่หมิงลี่ หม่อมฉันไม่เป็นไร แค่กังวลว่าพี่สาวจะอิจฉา กลัวพี่สาวจะลงมือกับหม่อมฉันกะทันหัน ถ้าหม่อมฉันถูกผลักกระเด็นแบบนั้น ลูกในท้องคงไม่รอด"

"ไม่เป็นไร ข้าอยู่ตรงนี้ ข้าจะไม่ยอมให้นางทำร้ายเจ้า" เยี่ยหมิงลี่กอดปลอบหยางเฟยเฟย

"ชางกวนซิน ช่างโหดร้าย เจ้าออกลูกไม่ได้ ยังจะทำให้หยางเฟยเฟยออกลูกไม่ได้อีก" ฮองเฮาเฒ่าชี้หน้าชางกวนซินด้วยความโกรธ

ชางกวนซินมองภาพตรงหน้าที่ดูเกินจริง รู้สึกว่าช่างน่าขัน

นับตั้งแต่รู้ว่าเยี่ยหมิงลี่มีคนอื่น นางก็ไม่เคยหึงหวงอีกเลย ก่อนหน้านี้เพราะรักเขา แต่ตอนนี้นางไม่รักแล้ว เยี่ยหมิงลี่จะเป็นอะไรไป? หยางเฟยเฟยจะเป็นใครไป? นางจะไม่แปดเปื้อนมือเพราะคนพวกนี้

ยิ่งไปกว่านั้น เยี่ยหมิงลี่ไม่แตะต้องนางมาสามปีแล้ว นางจะตั้งครรภ์ได้อย่างไร หากมีลูกจริง นั่นคงเป็นเรื่องเหลวไหล

สามปีแล้ว พวกเขานอนห้องเดียวกันแต่คนละเตียง จนท้ายที่สุด เยี่ยหมิงลี่แทบไม่กลับมา มักอ้างว่ามีธุระ และนอนที่ห้องหนังสือ

นางคิดว่า เขาคงยุ่งจริงๆ

แต่ไม่คิดว่า เขายุ่งอยู่กับการมีลูกกับหยางเฟยเฟย

"ข้า ไม่มีเวลามาเล่นกับเจ้า" ชางกวนซินกวาดตามองทุกคนรอบข้าง แล้วหันไปมองเยี่ยหมิงลี่ "เยี่ยหมิงลี่ ต่อหน้าข้า เจ้ามีทางเลือกเพียงสองทาง หนึ่ง: หย่าขาดกับข้า แล้วแต่งหยางเฟยเฟยเข้าบ้าน ให้นางเป็นชายาไท่จื่อ สอง: ตัดขาดความสัมพันธ์กับหยางเฟยเฟย ทำลายเด็กในท้องนาง แล้วเราสองคนอยู่ด้วยกันอย่างให้เกียรติกัน"

"ในความคิดข้า ไม่มีเรื่องการหย่าภรรยา" ชางกวนซินมองไปที่อวู่ซวง "อวู่ซวง เราไปกัน"

นายและบ่าวเดินจากไป

ฮองเฮาเฒ่าโกรธจนกุมหน้าอก "ไม่รู้จักกาลเทศะ ไม่รู้จักกาลเทศะ นางจะทำให้ข้าตายหรือ! ตระกูลเยี่ยมีแต่การหย่าภรรยา การหย่าขาด เป็นไปไม่ได้เด็ดขาด"

เยี่ยหมิงลี่ปลอบฮองเฮาเฒ่าให้สงบ พานางกลับห้องพักผ่อน แล้วพาหยางเฟยเฟยออกไป

หยางเฟยเฟยเกาะแขนเยี่ยหมิงลี่ "พี่หมิงลี่ อย่าโกรธเรื่องของพี่สาวเลยนะ ถ้าเป็นหม่อมฉัน หม่อมฉันต้องคิดถึงพี่หมิงลี่ก่อนแน่ๆ ที่พี่สาวรับหม่อมฉันกับลูกไม่ได้ก็เป็นความผิดของหม่อมฉันเอง"

เยี่ยหมิงลี่ฟังคำพูดของหยางเฟยเฟย แล้วดึงมือออกอย่างไม่แสดงอาการ พยักหน้ารับแบบขอไปที

เมื่อถึงเนินเขาจำลองที่ไม่มีคน เยี่ยหมิงลี่จ้องหยางเฟยเฟย "ใครอนุญาตให้เจ้าท้องลูกของข้า?"

หยางเฟยเฟยชะงัก ยังไม่ทันตั้งตัว "พี่หมิงลี่ ท่านเป็นอะไรไป?"

เยี่ยหมิงลี่มองหยางเฟยเฟยอย่างเย็นชา "คืนนั้น ข้าเพียงถูกคนวางแผน หาเจ้ามาแก้ไขปัญหาเร่งด่วน เจ้าเป็นเพียงยาแก้พิษ ข้าให้ผลประโยชน์เจ้า พ่อเจ้าก็รับไปแล้ว เด็กคนนี้ไม่ควรมีตัวตน"

หยางเฟยเฟยตกใจจนตัวสั่น "ไท่จื่อ หม่อมฉัน... หม่อมฉันดื่มยาขับทารกแล้ว แต่... แต่... นี่ไม่ใช่สิ่งที่หม่อมฉันตัดสินใจได้"

หยางเฟยเฟยมองเยี่ยหมิงลี่ด้วยสายตาเย้ายวน "ไท่จื่อ ท่านไม่ชอบชางกวนซินไม่ใช่หรือ? ชางกวนซินยังหยิ่งผยองนัก ยังดูถูกไท่จื่อ หม่อมฉันรักไท่จื่อด้วยใจจริง"

เยี่ยหมิงลี่มองอย่างเย็นชา "ข้าไม่ชอบชางกวนซิน และยิ่งไม่ชอบเจ้า หยางเฟยเฟย จำไว้ เจ้าอยู่ในจวนได้ก็เพราะลูกในท้องเท่านั้น หากเจ้ารักษาเด็กคนนี้ไว้ไม่ได้ เจ้ารู้ผลลัพธ์ดี"

พูดจบ เยี่ยหมิงลี่สะบัดแขนเสื้อจากไป

หยางเฟยเฟยตกใจจนหลังเย็นวาบ

......

ที่เรือนถิงวั่น

อวู่ซวงช่วยชางกวนซินเกล้าผม "ชายาไท่จื่อ ท่านไม่จำเป็นต้องลดตัวไปเถียงกับนาง หากท่านไม่เอ่ยปาก นางเข้าจวนไม่ได้หรอก"

ชางกวนซินก้มหน้า เมื่อเงยขึ้นอีกครั้ง มองตัวเองในกระจกทองเหลือง มือลูบแก้ม "อวู่ซวง เจ้าว่าข้ากับหยางเฟยเฟยเหมือนกันไหม?"

อวู่ซวงยิ้มบาง ปักปิ่นให้ชางกวนซิน "ชายาไท่จื่อ ท่านจะเหมือนนางได้อย่างไรกัน"

"จริงหรือ?" ชางกวนซินพึมพำ "แต่วันนั้นไท่จื่อเมา บอกว่าข้ากับนางเหมือนกันนี่นา!"

อวู่ซวงฟังไม่ชัด จึงถาม "ชายาไท่จื่อ ท่านพูดอะไรนะเจ้าคะ?"

ชางกวนซินหัวเราะขื่น "ข้าต้องการหย่าขาดกับไท่จื่อ"

อวู่ซวงกล่าวเพียง "ชายาไท่จื่อ ท่านอย่าพูดเรื่องเหลวไหลเช่นนี้อีกเลย หากมีคนได้ยินไป จะไม่ดีเลย"

ชางกวนซินสีหน้าเย็นยะเยือก "อวู่ซวง ข้าไม่ได้พูดเล่น สิ่งที่ข้าบอกพวกเขาวันนี้ก็ไม่ใช่คำพูดโมโห ข้าได้ส่งหนังสือหย่าไปยังเมืองหลวงแล้ว"